Homopoliticus

Güven Arif Sargın, yirmi yıla varan entelektüel emeğinin sonucu olan kitabında, kapitalist u¨retim rejimine ve mekânsal pratiklere ilişkin temel meselelerin tahliline girişiyor. Bir yandan, metalaşma, yabancılaşma, kullanım, değişim, artı ve sembolik değer benzeri kavramlar ile sermaye döngu¨su¨ ve içsel/dışsal çelişkiler, yapısal ya da yapısal olmayan krizleri irdelerken, bir yandan da, toprağa dayalı birikim rejiminde ortaya çıkan çelişkiler, sermaye ve emeğin mekânsal dağılımı, mekânın sömu¨ru¨su¨ ve buna bağıl cereyan eden özneler ve/veya sınıflar arası çatışma form ve su¨reçlerini sorguluyor.

Özne meselesine ve bu çerçevede özgu¨rleştirici praksis sorunsalına öznel bir yorum getirebilmeyi amaçlayan Sargın, kapitalist u¨retime başat olası özgu¨r ve özerk pratiklerin kapasitelerini anlamaya çalışıyor; kapitalizme içkin çelişki ve krizlerin, anti-kapitalist siyasetle aşılması gerektiğini iddia ederek, kolektif özne ve beden sorunsalına dair yorumlarda bulunuyor, özgu¨r ve özerk alanların izlerini su¨ru¨yor.

Kitapta yer alan metinler, devrimci (özgu¨rleştirici) praksisin, kolektif pratiğin otonom yapısı ve öznelerin sınıfsal bağıyla kaim olduğunu; özgu¨r ve özerk alanın ancak sınıfsal bilinci oluşmuş siyasî öznelerle mu¨mku¨n olabileceğini iddia ediyor. Kitabın bu¨tu¨nu¨ne hâkim olan bu söylem, öznenin sınıfsal aidiyetine dair çıkarsamalarda bulunuyor ve bu amaçla, bireyin siyasî özneye dönu¨şu¨mu¨nu¨ tartışmaya açıyor.